Written by Super User
Hits: 1424

ชุมชนป๊อกกาดเก่า

ประวัติความเป็นมา

เดิมบริเวณที่ตั้งชุมชนป๊อกกาดเป็นป่า ทึบอุดมไปด้วยพรรณไม้ มีสัตว์ป่านานาชนิดอาศัยอยู่ เช่น ช้าง เสือ เก้ง กวาง กระต่าย นกยูง ไก่ป่า นกเขา เป็นต้น ต่อมามีผู้คน 2 กลุ่มอพยพเข้ามาอาศัยอยู่ กลุ่มหนึ่งคือชาวไทใหญ่อพยพหนีภัยสงครามจากเมืองจ๋ามกา เมืองหมอกใหม่ เมืองแสนหวี เมืองนาย เมืองสีป้อ รัฐฉานประเทศพม่า ส่วนอีกกลุ่มคือกลุ่มผู้ที่ติดตามข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่ย้ายมาจาก เชียงใหม่ จึงทำให้บริเวณนี้เป็นบริเวณที่มีผู้คนมาสร้างบ้านเรือนอยู่อาศัยมาก และเป็นสถานที่ที่มีการติดต่อค้าขาย แลกเปลี่ยนสินค้า ในอดีตเคยมีผู้ใหญ่บ้าน 1 คน ทำหน้าที่เป็นผู้นำในชุมชน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2453 มีการติดต่อค้าขายระหว่างแม่ฮ่องสอน-เชียงใหม่-พม่ามากขึ้น สภาพการคมนาคมมีทั้งทางบกและทางน้ำ โดยใช้เรือ และสัตว์ต่างๆ เป็นพาหนะในการขนส่งสินค้า เช่น ใช้ม้า วัว เกวียน คนหาบ คนหาม พ่อค้าแม่ค้าเป็นทั้งชาวพม่า ชาวเมืองเชียงใหม่ และชาวแม่ฮ่องสอน มีการนำสินค้ามาซื้อขายแลกเปลี่ยนกันในบริเวณนี้ ชาวบ้านนิยมเรียกบริเวณนี้ว่า “กาด” (กาดหมายถึงตลาด) และมีโหย่งกาดเป็นที่ขายสินค้า (คำว่าโหย่งกาดคือที่ขายสินค้าของชาวบ้านที่มีหลังคามุงด้วยใบตองตึงหรือใบ พลวง ปัจจุบันเป็นสังกะสี) วิถีชีวิตและการค้ขายดำเนินติดต่อกันมาโดยตลอดจนชาวบ้านเรียกชุมชนบริเวณนี้ ว่า “ป๊อกกาด” เมื่อชาวบ้านว่างจากการซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าก็มักใช้บริเวณโหย่งกาดจะ เป็นพื้นที่สำหรับพบปะสังสรรค์ เล่นกีฬาพื้นบ้าน จัดงานบุญ งานประเพณีต่างๆ ตามโอกาส ต่อมาเมื่อตลาดได้ย้ายไปอยู่ในบริเวณตลาดสดปัจจุบัน ชาวบ้านก็ใช้โหย่งกาดเป็นสถานที่ประชุม และประสานงานต่างในชุมชน ปัจจุบันชาวบ้านนิยมเรียกบริเวณนี้ว่า “ป๊อกกาดเก่า” (สำนักงานเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน 254 5; สามารถ หิมะนันท์ : 04/09/2550 ; เทพินท์ พงษ์วดี 2550 : 18)

ลักษณะชุมชน

ปัจจุบัน ณ ปี 2551 ชุมชนป๊อกกาดเก่า มีประชากรทั้งสิ้นประมาณ 1,085 คน มีหลังคาเรือนทั้งหมดจำนวน 351 หลังคา ประชากรส่วนใหญ่ในชุมชนป๊อกกาดเก่านับถือศาสนาพุทธและยึดมั่นปฏิบัติตาม วัฒนธรรมประเพณีไทใหญ่ เดิมอาชีพส่วนใหญ่ของกลุ่มคนบริเวณนั้นคือการทำไร่ ทำนา ทำสวน และเลี้ยงสัตว์ จุดเด่นคือเป็นแหล่งศูนย์กลางการค้าขายแลกเปลี่ยนของชุมชน ปัจจุบันชาวบ้านในบริเวณนี้ประกอบอาชีพ ข้าราชการ รับจ้าง ค้าขาย และประกอบธุรกิจส่วนตัว อาชีพส่วนใหญ่จะประกอบอาชีพข้าราชการ (สำนักงานเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน งานพัฒนาชุมชนเทศบาลเมืองแม่ฮ่องสอน2545 ; สามารถ หิมะนันท์ : 04/09/2550 ; เทพินท์ พงษ์วดี: 11/09/2550

สภาพบ้านเรือน

ในอดีต บ้านเรือนที่ทำด้วยไม่ไผ่ทั้งหลังคือโครงทำด้วยไม้ไผ่ หลังคาจะมุงด้วยใบตองตึง ปูด้วยฟาก ฝาทำด้วยไม้ไผ่ (สานลายสอง ลายสาม ) เนื่องจากชาวบ้านมีความเชื่อว่าหากสร้างบ้านโดยวิธีนี้จะทำให้กันขโมยได้ เพราะการทำฝาด้วยไม้ไผ่หากจะขโมยก็ต้องกรีดที่ฝาซึ่งจะมีเสียงดังทำให้ สามารถรับรู้ได้ว่ามีขโมยมา ปัจจุบันบ้านเรือนมีรูปทรงตามสมัยนิยมมักสร้างด้วยไม้สัก ปูน มุงด้วยสังกะสีหรือกระเบื้องกล่าวคือคือฝาทำด้วยไม้สัก พื้นข้างล่างเทด้วยปูนซีเมนต์ บางหลังทำด้วยปูนทั้งหลัง และโครงหลังคามุงด้วยสังกะสีหรือกระเบื้อง (สามารถ หิมะนันท์ : 04/09/2550)

Category: